مسأله دوم اين است كه ما سربازان مشتاق هستيم كه به جبهه‌ها برويم و اين اشتياق ، نه بر اساس حس خودگرايى ، بلكه بر اين اساس است كه ما هم مشتاق شهادت مىباشيم كه شايد خدا به ما هم توفيقى عطا فرمايد تا در راه او كار كوچكى انجام دهيم ؛ ولى نيروى هوايى به هيچ عنوان ما را به جبهه نمىفرستد ؛ فقط سربازان را تعليم مىدهند كه از پادگان‌ها مراقبت به عمل آورند ؛ درست است . اما وقتى عدهء بسيارى اشتياق جبهه را دارند ، درخواست آن‌ها مورد موافقت قرار نمىگيرد ؛ اما درخواست من از شما اين است كه اقدامى در اين راه نموده و شايد ما هم بتوانيم به جبهه‌ها رفته و با برادران خود با باطل بستيزيم ؛ ان شاء اللَّه تعالى و اما مسأله سوم اين است كه چون من از شهرستان به تهران براى سربازى آمده‌ام ، در نتيجه حكم مسافر را پيدا مىكنم ؛ ولى اگر من ده روز در اين‌جا بمانم ، نمازم شكسته نمىگردد ؛ از طرف ديگر امكان بسيارى وجود دارد كه من حتى يك ماه هم در تهران بمانم و چون كه ما پنج‌شنبه و جمعه‌هاى هر هفته تعطيل هستيم و امكان بسيارى وجود دارد كه من از تهران‌نو تا آزادى رفته و شب را در آن‌جا بمانم و يا جمعه براى نماز به دانشگاه بروم ، در نتيجه از محله‌اى كه بايد در آن باشم دور شده‌ام ، آيا حكم مسافر را پيدا مىكنم ؟ بسمه تعالى ، شما به مقررات نيروى هوايى عمل كنيد و بدون قصد ماندن ده روز در يك محله از تهران ، حكم مسافر داريد . [ سؤال 2210 ] 1 / 217 - 1797 3 . شخصى از منزلش كه مبدأ ، حساب مىشود قصد مسافرت نمود . آيا اگر يك كيلومتر يا كمتر آمد و هنوز داخل محدودهء منزلش مىباشد ، بايد نمازش را شكسته بخواند يا بايد از حد ترخص خارج شود كه نمازش را شكسته بخواند ؟ بسمه تعالى ، در شهرهاى بزرگ خارق العاده گرچه مبدأ مسافت ، منزل است ولى حكم سفر از هر محله مترتّب مىشود .